Yerine oturmamış
Bir kimlikle
Kabuğundan çıktı
Bir danışman...

Mesleğinde açtığı
Bir yaradan
Ne üzgündü
Ne de pişman...

Nefret anasıydı
Hiddet babasıydı onun
Duygu özürlüydü
Doğuştan...

Çamur attı
Hakaret etti
Çevresine

Gelen tepkilerle
Sarsıldı
İçten ve dıştan...

Yerine oturmamış
Bir kimlikle
Kabuğundan çıktı
Bir danışman...

Üzeyir Lokman ÇAYCI
Brüksel, 04.11.2005

SANA "BİR GECEDE KAL" DEMEM

Canın sıkıldı mı
Git Seine Nehri'nin kenarına
Kuğularla dost ol
Parçala bir ekmeği
Onlara at !

Kimin gönderdiğine aldırma
İçindeki mektuplarla
Kuzeye doğru dans ederek
Akıntıya kapılan
Şişelere bak...

Hiç bir zaman
Kendini başkalarının yerine koyma
Sakın bir başkası gibi de olma
Kendi kişiliğinde kal...
Gelişsin içindeki sanat
Sana "bir gecede kal" demem.

Bir toplumun sayfasında
Bir sayfanın aynasında
Bir aynanın ortasında
Varlığını
Bir gül gibi dayat
Sana "bir gecede kal" demem.

Görmemezlikten gel
Yanıbaşından geçen
Soğuk rüzgârları
Güneşi iç
Çıkar içinden hüzünleri
Acıları birer birer yak...
Sana "bir gecede kal" demem.

Duyduklarına asla inanma
Gördüklerini birer birer tart
Öğrendiklerini tekrar gözden geçir
Duygularını
Sadece sevdiklerine anlat...
Sana "bir gecede kal" demem.

Üzeyir Lokman ÇAYCI
Brüksel, 05.11.2005